Pierwszy obraz z wizerunkiem Jezusa Miłosiernego został namalowany na prośbę Zbawiciela, zgodnie ze wskazówkami podanymi przez Świętą siostrę Faustynę w 1934 roku, w Wilnie (Litwa). Obraz ten jest czczony w Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Wilnie.
„Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie.
Obiecuję także, już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi,
szczególnie w godzinę śmierci” (Dz. 47).
* Numery w nawiasach odnoszą się do akapitów w „Dzienniku” Świętej siostry Faustyny Kowalskiej
Świętej Faustynie, polskiej zakonnicy ze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia, Pan Jezus powierzył niezwykłą misję – Orędzie Miłosierdzia skierowane do całego świata. Jej posłannictwem było przekazanie nowych modlitw i form nabożeństwa do Bożego Miłosierdzia, które mają przypominać zapomnianą prawdę wiary o miłości miłosiernej Boga do każdego człowieka. W przekazanym orędziu miłosierny Bóg objawia się w Jezusie Chrystusie Zbawicielu jako Ojciec miłości i miłosierdzia, szczególnie wobec nieszczęśliwych, błądzących i grzeszących – którzy pragną zmienić swoje życie.
W posłannictwie św. siostry Faustyny opatrzność Boża wyznaczyła szczególną rolę jej spowiednikowi i kierownikowi duchowemu – księdzu Michałowi Sopoćce. W latach 1933-1936 w czasie pobytu siostry Faustyny w Wilnie był on dla niej niezastąpioną pomocą w rozeznawaniu wewnętrznych doznań oraz objawień. Na jego polecenie napisała „Dzienniczek”, który jest dokumentem mistyki katolickiej o wyjątkowej wartości. W nim też ukazana jest świętość życia kapłańskiego Michała Sopoćki oraz wkład jego pracy w realizację żądań Pana Jezusa.
„Jest to kapłan według serca mojego, miłe mi są wysiłki jego.
(...) przez niego upodobało mi się rozgłosić cześć do miłosierdzia mojego” (Dz. 1256).
W swoich ponad dwustu opublikowanych pracach naukowych, licznych publikacjach prasowych i głoszonych konferencjach ksiądz dr Michał Sopoćko dał podstawy teologiczne dla nowych form kultu Bożego Miłosierdzia, które z gorliwością upowszechniał angażując się w działalność ewangelizacyjną i społeczną.
Zapewne wszystko pochodzi od Jezusa Najmiłosierniejszego,
lecz wszelka łaska nam udzielona przychodzi do nas
przez Maryję. (...) Ona to włożyła w nasze usta słowa: „Jezu, ufam Tobie” i oddaliła chwilę wiecznej i straszliwej kary (ksiądz M. Sopoćko).
W dniach 13 i 14 września 1935 roku w Wilnie Pan Jezus podyktował św. Faustynie Koronkę do Miłosierdzia Bożego jako modlitwę, o uproszenie łaski Bożego miłosierdzia dla nas i dla całego świata – łaski miłosierdzia dla grzeszników.
„Każdą duszę bronię w godzinie śmierci, jako swej chwały, która odmawiać będzie tę koronkę albo przy konającym inni odmówią − odpustu tego samego dostępują. Kiedy przy konającym odmawiają tę koronkę, uśmierza się gniew Boży, a miłosierdzie niezgłębione ogarnia duszę” (Dz. 811).
Miłosierny Bóg, aby przekazać Orędzie Bożego Miłosierdzia wybrał i uformował dwoje Apostołów Bożej miłości: św. siostrę Faustynę Kowalską i bł. księdza Michała Sopoćkę. Postacie te, choć z heroiczną gorliwością starały się wypełnić wolę Bożą, za życia nie doczekały się uznania, zyskały za to świętość i wieczną pamięć.
W świadectwie ukazane są niezwykłe okoliczności i udokumentowane fakty jak
poprzez wzbudzone pragnienie pełnienia woli Bożej, Bóg może uzdolnić do
wykonywania czynności, które nas samych zadziwiają, przerastają i zaskakują,
zwłaszcza wtedy, kiedy nie mając nic, otrzymujemy wszystko co w danym
momencie jest potrzebne.
Dzieła ukazane w świadectwie dokonały się dzięki współpracy czcicieli Bożego Miłosierdzia z grupy modlitewnej Odnowy w Duchu Świętym przy kościele oo. Jezuitów w Łodzi oraz przełożonej generalnej (w tamtym czasie) Zgromadzenia Sióstr Jezusa Miłosiernego siostrze Marii Kalinowskiej - Jej kierownictwu duchowemu i pomocy w realizacji przedstawionych dzieł.
powrót do menu: zgromadzenie.faustyna.org
